De wekker is vandaag om 04:00 uur gegaan. Ik heb redelijk geslapen, af en toe hoorde ik midden in de nacht de trein toeteren. Kennelijk is dat in de VS verplicht als een trein langs een spoorwegovergang moet. Maar ik mag niet klagen alleen is 04:00 uur opstaan net iets te vroeg voor een vakantie. Maarja, de vooruitzichten zijn positief, dus ik heb het er zeker voor over. Want vandaag ga ik naar het indianendorp Supai. Ik weet dat het minimaal 13 kilometer wandelen is door de bergen voordat je in Supai aan komt en dan weer minimaal 5 kilometer moet wandelen om bij de Havasu Falls te komen. Dat is dus zo'n 18km enkeltje. Dat ga ik zeker voelen maar ik heb er zin in. Ik heb mijn koffer gepakt en tijdens het uitchecken midden in de nacht, vroeg ik de aardige mevrouw aan de balie of ik wat waterflesjes kon kopen. Ze vroeg me hoeveel ik nodig had en toen ik zei dat ik 10 flesjes nodig had is zij zo aardig geweest om het restaurant open te doen om voor mij de waterflesjes te pakken. Vijf liter water is denk ik genoeg voor mijn wandeling.
Na alles in de auto te hebben gestopt ben ik in het donker via Route66 een zijweggetje ingereden "Hualapai Highway" dat leidt naar de Hualpai Hilltop. Op de Hualapai Highway zag ik heel veel grote leguanen die plat zijn gereden door het verkeer. Ook ik ontkwam er niet aan en heb er een aantal platgereden. De voorbumper zag er groen uit. Na 2 uur onderweg te zijn, eindelijk aangekomen op Hualapai Hilltop. Ik zag dat er al een aantal voertuigen stonden. Ze hadden daar ook een huisje waar een indiaan de voertuigen in de gaten houdt. Gelukkig maar, want ik zou niet graag willen zien dat mijn voertuig in the middle of nowhere gestolen zou worden.
En daar begin ik dan met de lange hike.
Precies 3 uur later, kwam ik eindelijk in het dorpje Supai aan. Wat een lange en heftige wandeling. Het ergste is, dat ik weet dat ik deze weg morgen ook terug moet lopen. Terug is fysiek en mentaal lastiger dan heen. Fysiek omdat de terug weg bergopwaarts is en mentaal omdat ik de terugweg niet doe om een mooi waterval te zien, maar om gewoon terug te gaan om in mijn auto te stappen zodat ik eindelijk weer kan rusten. Aan het begin van de dorp ben ik meteen een klein winkeltje binnen gelopen om wat drinken en om wat energiekoekjes te kopen om bij te komen. Die 5 liter water hielp wel, maar nu had ik even zin in iets zoets. Daarna nog ongeveer 1 kilometer gelopen om in het centrum van het dorp te komen. Bij een loket heb ik mijn permit gekocht. Een permit is een bewijs dat elk toerist moet hebben om in dit reservaat te mogen lopen. De indianen die hier wonen leven eigenlijk op toerisme. Nadat ik mijn permit heb gehaald, ben ik naar de Hualapai Lodge gegaan om in te checken. Het was op dat moment elf uur, en de mevrouw aan de incheckbalie vertelde mij dat ik te vroeg was en dat ik om 14:00 uur pas kon inchecken. Wat was dat balen zeg. Ik was helemaal op en had even zin om op bed uit te rusten voordat ik weer een aantal kilometer moest wandelen naar de watervallen. Dat kon dus helaas niet, en dat betekende dat ik mijn lange wandeling zonder rusten moest voortzetten. Het begon al aardig warm te worden, want de zon was al helemaal in de lucht en schaduw was bijna nergens te vinden. Toch vond ik dat ik even wat moest eten voordat ik verder zou gaan wandelen. Ik ben naar het enige restaurant geweest van Supai. Het was daar helemaal leeg en vliegen waren daar in overvloed, maar so what, ik moest eten. Ik bestelde een pannekoek. Het duurde eeuwen voordat ik mijn pannekoek kreeg. Het leek wel alsof de pannekoek werd ingevlogen vanuit een andere stad. Daarna bestelde ik nog een pannekoek maar die was opeens niet meer zo lekker dus die heb ik weggegooid. Ik pakte mijn spullen en ben verder gaan wandelen richting de watervallen. Het is mij opgevallen dat de indianen in het dorp niet echt gastvrij zijn. Eigenlijk zijn ze best bot. De mevrouw aan de incheckbalie was bot, de mensen die in het restaurant werkten waren bot, en ook de andere indianen die ik tegen kwam keken allemaal erg chagrijnig. Tja, ze houden denk ik niet zo van pottenkijkers in hun indianendorp, maar ze moeten toch een beetje van ons geld leven dus tja, ik begrijp het wel. Ik ben ook niet gaan reizen voor de indianen maar om de watervallen te zien. Ik ben in de hete zon verder gaan wandelen. En dit keer voelde ik het wel. Ik zweette erg en het liefst lag ik nu in bed van de hitte en vermoeidheid, maar helaas. En daar zag ik in de verte de eerste waterval. Rocky Falls. Deze waterval is nieuw. Hij is pas ontstaan in 2008 door de flashflood die er in augustus was. Er was een zeer grote flashflood die veel watervallen heeft verwoest maar ook veel nieuwe watervallen heeft gecreëerd.
Een aantal kilometer verder hoorde ik dat ik in de buurt was van een andere waterval. Ik hoopte erg dat dit de Havasu Falls was, want ik was echt helemaal doodop, en de zon die maakte mij helemaal af. Helaas moest ik doorgaan, want dit is de enige kans om de watervallen te zien. En ja hoor, daar is ie dan. Havasu Falls. Zo wat ziet dat er mooi uit. Ik zag dat er beneden mensen in het water aan het afkoelen waren. Ik ben meteen naar beneden gegaan en daar zag ik een houten picknickbankje in de schaduw staan. Ik wist in ieder geval wat ik ging doen. Ik ben even een uur gaan slapen bij de waterval op het picknickbankje, want dat had ik wel even nodig. Heerlijk watergeluid terwijl ik in de natuur aan het slapen was. Na een uur was ik lekker bijgekomen en kon ik pas echt genieten van de waterval. Heerlijk, het liefst zou ik ook in het water willen liggen alleen vond ik het water veeeeel te koud. Ik vond het knap dat die mensen wel in het water zaten.
Nadat ik wakker was heb ik nog een uur bij de waterval gestaan en genoten en toen ben ik verder gegaan richting de andere waterval, namelijk Mooney Falls. Deze waterval is ook weer een aantal kilometer verder weg.
Maar ook deze waterval zag er indrukwekkend uit. Je kon bij deze waterval wel zien dat de flashflood van 2008 nog niet helemaal weg was. Er lag nog veel modder in de waterval. Zonde, maar dat gaat vast na een aantal jaar weg weg als er geen flashflood meer komt. Ik maakte een aantal foto's en ben snel weer terug naar de lodge gegaan.
Aangekomen bij de lodge, was ik echt doodop. Ik heb veel gewandeld op 1 dag, en de zon heeft het helemaal afgemaakt. Gelukkig heb ik de watervallen gezien. Het was de lange wandeling zeker waard.
In de lodge kreeg ik mijn sleutel en ben ik naar mijn kamer gegaan. Ik ben meteen gaan liggen op bed. Ik voelde dat de zon hard op mij heeft ingeslagen want ik had erg veel hoofdpijn. Het was nog middag en ik besloot om maar meteen te gaan slapen, want morgen vroeg rond de 07:00 uur moet ik weer vertrekken uit het dorp, en dat doe ik liever in de ochtend wanneer de zon nog niet op is en om uit te rusten zodat mijn hoofdpijn overgaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten